mijn grens
lopend,
rennend
schreeuwend van angst
ik kan er
niet meer tegen
blijf rennen
in de regen
tot ik niet meer kan
ik val
op mijn knieen
en huil
naar de hemel
het lijkt of de maan
naar me kijkt
en zegt
je bent verstaan
dus ren ik verder
in de regen
weg van de wereld
en laat me gaan.
rennend
schreeuwend van angst
ik kan er
niet meer tegen
blijf rennen
in de regen
tot ik niet meer kan
ik val
op mijn knieen
en huil
naar de hemel
het lijkt of de maan
naar me kijkt
en zegt
je bent verstaan
dus ren ik verder
in de regen
weg van de wereld
en laat me gaan.
Reacties op dit gedicht
| Boudaatje: | Zondag, november 23, 2003 20:52 |
| Mooi geschreven. En ehrkenbaar. Ik ga niet zoals mijn onderburen schrijven van hou moed, dat werk niet bij mij dus zal ik je daar niet mee opzadelen. Enkel dit; blijf je gevoelens van je afschrijven, en eens hard lopen kan ook geen kwaad. sterkte en liefs van Boudaatje |
|
| ~Reality~: | Zondag, november 23, 2003 14:49 |
| laat je maar ff gaan.. en daarna kop op en doorgaan met leven! Niet de moed opgeven hoor!! Liefs, |
|
| white angel: | Zondag, november 23, 2003 14:15 |
| heelmooi geschreven, maar geef het niet te snelop he!! liefs |
|
| Vinkje: | Zondag, november 23, 2003 13:30 |
| :-( Geef niet op hoor! Liefs, |
|
Over dit gedicht
| Auteur: nienk | 
|
|
| Gecontroleerd door: Sheena | ||
| Gepubliceerd op: 23 november 2003 | ||
| Thema's: | ||