mijn gedachten heb ik niet meer onder controle,
m'n hart zit vol met verdriet.
In m'n keel zit constant een grote brok,
waarom het leven zo is weet ik niet.
Niets heeft meer een waarde voor mij,
zie nergens het nut meer van in.
Alles wat zo belangrijk was is kapot,
niets in m'n leven heeft meer zin.
Dat fijne wereldje van vroeger is er niet meer,
verdwenen in de donkere nacht.
Waar is die ster gebleven die de weg leidt,
want m'n gevoelens heb ik niet meer in m'n macht.
Ik voel me vaak eenzaam en verdrietig,
hoe dat weg kan gaan weet ik niet.
Voel me niet begrepen door anderen,
de pijn dat is wat hij niet ziet.
Er is een leegte binnen in mij ontstaan,
vullen kan maar op een manier.
Mijn familie weer gelukkig samen,
Tobi wil ik ook weer hier.
Ook mis ik die connection met Jurgen,
zoals dat hoort bij samen zijn.
Er is een ruimte tussen ons tweeen,
daardoor zitten we niet op een lijn.
Misschien in tijd dat dat wel gebeurt,
ik hoop alleen dat het snel zover is.
Want dat gevoel van samen een,
is wat ik zo ontzettend mis.