DE VERTE MIST IN WERVELEND ZAND
de verte mist in wervelend zand
stippen op een kale vlakte
de verte mist in wervelend zand
wind kuift wit op vale zeeën
jaagt hen op met straffe hand
de hoofden zijn gebogen
in eerbied voor natuurgeweld
of ter bescherming van de ogen
de storm heeft het niet verteld
hij duwt het grijs in groene golven
giert uithalend spetterend nat
zag een wandelaar zeer verbolgen
kijken door het onverwachte bad
de zee is niet geimponeerd
en gooit meer golven op het vuur
de man heeft blijkbaar nooit geleerd
dat elementen winnen op den duur
ik zie hem mopperend gaan
nog kwaad kijkt hij de zee steeds aan
verbeten in zijn onterechte woede
hij weet dat zij niets zal vergoeden
wil melker
26/12/2003
Reacties op dit gedicht
| MayadeBij: | Zaterdag, december 27, 2003 08:27 |
| Ik lag als peuter altijd op mijn buik voor de branding in de veronderstelling dat de golven zo goed luisterden als ik schreeuwde " kom maar golfjes, kom maar " .. Hmm.. KUS! (dat heb je al verteld; oh Pardon =;)}}) | |
| meisjuh: | Vrijdag, december 26, 2003 15:58 |
| mooi geschreven! liefs pricilla |
|
| Hans Kilian: | Vrijdag, december 26, 2003 14:39 |
| Een goede jaarwisseling en een gezegend 2004! | |
| Evi: | Vrijdag, december 26, 2003 14:21 |
| Natuur heeft geen grenzen. prachtig omschreven liefs |
|
Over dit gedicht
| Auteur: wil melker |  
|
|
| Gecontroleerd door: Firebolt | ||
| Gepubliceerd op: 26 december 2003 | ||
| Thema's: | ||