Hoop
Hoop kon niet slapen, Hoop was te moe
en sprong uit bed. Op blote voeten
en in pyjama sloot Hoop de deur van haar flat,
High van verlossing liep ze via de
Nieuwstad naar het park. Hoop zat op
het bankje, alles was stil, niets bewoog,
het leek wel dag. Nog steds high
van verlossing staat Hoop op blote
voeten en die brengen haar naar
de gracht onder haar. Nog een laatste
blik naar het licht aan de overkant
en Hoop is niet meer
High, maar wel verlost. Tot ik mijn
ogen weer open doe. Mijn tranen
verdampen meteen als ze de grond
raken, zo heet is het hier.
Maar hoe raar het ook klinkt,
hier kan Hoop mee leven.
Mijn hel begint op 14 februari a.s.
en sprong uit bed. Op blote voeten
en in pyjama sloot Hoop de deur van haar flat,
High van verlossing liep ze via de
Nieuwstad naar het park. Hoop zat op
het bankje, alles was stil, niets bewoog,
het leek wel dag. Nog steds high
van verlossing staat Hoop op blote
voeten en die brengen haar naar
de gracht onder haar. Nog een laatste
blik naar het licht aan de overkant
en Hoop is niet meer
High, maar wel verlost. Tot ik mijn
ogen weer open doe. Mijn tranen
verdampen meteen als ze de grond
raken, zo heet is het hier.
Maar hoe raar het ook klinkt,
hier kan Hoop mee leven.
Mijn hel begint op 14 februari a.s.
Reacties op dit gedicht
Over dit gedicht
| Auteur: Miriam van der Meulen | 
|
|
| Gecontroleerd door: christina | ||
| Gepubliceerd op: 12 januari 2004 | ||
| Thema's: | ||