Ik word gewekt
Door vage zonnestralen
En mama die de kamer komt binnen waaien
Ze begint van alles te vragen
Maar ik kan het niet verdragen
Ze verlaat mijn kamer
Het lijkt alsof een hamer
Het leuk vindt om mij te blijven slaan
Want ik ben te lam
Om op te staan
En verder te gaan
Ik blijf zweven tussen dromen en werkelijkheid
Zoek naar een heerlijkheid
Die maar niet lijkt te bestaan
Zal het mij zo mijn hele leven vergaan
Want zo wil ik niet meer verdergaan
Met maar proberen te overleven
In plaat van alles intens te beleven
Je moet hard en egoïstisch zijn
En dat kan en wil ik niet
Maar er is niemand die dit alles ziet
Ik krijg het amper op papier
Al mijn gevoelens hier
Opgesloten achter slot en grendel
In mijn hoofd
Waar mijn dromen zijn weg geroofd
Ik heb geen hoop meer
Op een succesvolle toekomst
Ik weet dat ik altijd degene zal zijn
Met die innerlijke pijn
Door het eenzaam zijn
Ben ik degene die wegkwijn
Maar er is niemand dat het ziet
Hoeft ook niet
Niet helpt tegen dit verdriet…