LAAT STILTE DOOR JE OGEN DWALEN
laat stilte door je ogen dwalen
je bruint in het
raken van de hemel
tropisch in de rulle sneeuw
kou heeft je gekleed
mode warmt je strakke lijf
dat alles van zijn handen weet
je ging om te vergeten
om even niets van
alles meer te weten
terug naar de bron
om in de zon je eigen
kleur weer te bepalen
het afscheid moest
sloot de woordenvloed
waarin je niet kon zwemmen
maar ook je laatste groet
kon hem niet temmen
hij sprak met te veel stemmen
je laat stilte
door je ogen dwalen
maar voelt nog steeds
zijn huid en ademhalen
in je lach onzekerheid
je bent hem nog niet kwijt
wil melker
28/01/2004
Reacties op dit gedicht
| kokkie: | Donderdag, januari 29, 2004 21:13 |
| plink *traan* prachtig... liefs angela |
|
| Contessa: | Donderdag, januari 29, 2004 11:07 |
| je hebt een fan weet je dat. kijk, de winterzon bloost naar de sneeuw, ik moet even voor het raam met toegeknepen ogen. ik ben niet alleen. | |
| jackie53: | Woensdag, januari 28, 2004 17:45 |
| Een echt gevoels gedicht heel mooi en..die kleur bepalen... dat zal je wel figuurlijk bedoelen!!!Erg van genoten!!!!!! | |
| M@ri@: | Woensdag, januari 28, 2004 12:46 |
| als liefde puur en (h)echt is geweest stille koester je in ogen leest liefs *boselfje* |
|
Over dit gedicht
| Auteur: wil melker |  
|
|
| Gecontroleerd door: klitty | ||
| Gepubliceerd op: 28 januari 2004 | ||
| Thema's: | ||