Leven...

Leven...

Verberg me in mijn schaduw
Bijna niet ongelukkig
Schrijf de pijn weg
Ontnuchter nooit van mijn verdriet

Verberg me in mijn eenzaamheid
zuchtend van eigen afgreizen
zie ik mijn haat vergrijzen
Drink mezelf weg in mijn tranen

Maar een peuk van de pijn
Niettemin even grijs
als het verdriet
Gevangen in een traan

Fluweelzacht geschreeuw
Draagt een zucht
Het leven
Niets anders dan een
Eindeloze vlucht

Geschreven door

fieteke_v�

Reacties op dit gedicht

fieteke_v� vindt het leuk als je reageert op dit gedicht Nog geen account bij Gedichten-Freaks? Vul hieronder je gegevens in om te registreren en laat gelijk een reactie achter.
Je schrijversnaam
Wachtwoord
wachtwoord nogmaals
E-mailadres

Danty:	Dinsdag, februari 03, 2004 17:00
MOOI HERKENNING ALOM EN NU EEN FEESJE BOUWEN MET DE MONDHOEKEN AAN JE OORLELLEN GENIET. GEINTJE KOM OP DIKKE L;';';' ENZO LEVEN ZUL JE HOOP IK

kokkie:	Dinsdag, februari 03, 2004 16:51
zo zo mooi heel mooi liefs angela

Over dit gedicht

Auteur: fieteke_v�
Gecontroleerd door: cartooneke
Gepubliceerd op: 03 februari 2004
Thema's: [Verdriet] [Eenzaamheid] [Angst]