ZE LIET MIJN BLIKKEN BINNEN
ze liet mijn blikken binnen
hij was het huis
gezicht achter de ramen
een veertiger, wel aardig
maar zonder andere namen
een arm, een blonde lok
misschien gezichtsbedrog
ik gokte op zijn vrouw
zijn broek, een scherpe vouw
geen tuin, maar een balkon
met zon die hij genoot
de andere stoel bleef leef
zodat het wit ervan verschoot
een arm die gordijnen sloot
die s'avonds altijd open bleven
bomen ruisten van de dood
ramen blind van overleven
ik zag haar voor het eerst
ze liet mijn blikken binnen
ze bleek aantrekkelijk en jong
lachtte in een nieuw beginnen
wil melker
04/01/2004
Reacties op dit gedicht
| (V@MPKE) ©: | Donderdag, februari 05, 2004 20:16 |
| mooi :-) xxx |
|
| westland: | Woensdag, februari 04, 2004 18:14 |
| leuk neergezet,ja zo heeft iedere dag zijn dingen.ma westland. | |
| M@ri@: | Woensdag, februari 04, 2004 17:12 |
| het leven is een uitdaging iedere dag een nieuw begin liefs *boselfje* |
|
| MayadeBij: | Woensdag, februari 04, 2004 13:28 |
| SMAKKA! Mooi beeld.. | |
| kokkie: | Woensdag, februari 04, 2004 10:40 |
| zowel triest als gelukkig ik proef een dualisme hier, heb hem een paar keer gelezen en de tegenstrijdigheid is groot...mooi! liefs angela |
|
| superkipje: | Woensdag, februari 04, 2004 08:49 |
| Echt mysterieus. Mooi gedicht! | |
Over dit gedicht
| Auteur: wil melker |  
|
|
| Gecontroleerd door: Sheena | ||
| Gepubliceerd op: 04 februari 2004 | ||
| Thema's: | ||