Eens schitterden..
Eens schitterden..
en eens schitterden die ogen
zo heerlijk toen de zon opkwam
en met haar komst die morgen
het duister van de nacht meenam
maar dat dagje mocht niet duren
en de maan won stilletjes aan kracht
toen de avond laat gekomen was
had het duister al zijn plan bedacht
en het was toen dat het gebeurde
geen ster kwam aan de hemel staan
enkel donkergrijs en zwart te zien
heel af en toe een stukje maan
vol hoop schitterden die ogen nog
dat de morgen beterschap zou geven
dat het licht weer schijnen zou
en alles kwam dan terug tot leven
maar niks dan dat is minder waar
want de zon zag zij niet meer schijnen
en het knagende gevoel wordt groter
dat het duister nooit meer zal verdwijnen
-18.02.2004-
Reacties op dit gedicht
| Daizhy: | Donderdag, februari 19, 2004 13:16 |
| ongelovelijk mooi.. sprakeloos.. |
|
| sweety538: | Donderdag, februari 19, 2004 09:53 |
| Jeetje zeg, wat ongelofelijk goed geschreven! Ben echt onder de indruk en echt met gevoel.. In Nederland schijnt de zon nou eenmaal ook niet zo heel erg vaak;) (Nee hoor, flauw. Sorry). Maar denk eraan net zoals in het echt hij komt op, gaat weer weg, maar komt ook zeker weer terug. Je weet alleen niet precies wanneer. (Er zijn dan van die weerbericht drollen die het je wel vertellen, maar echt daarop vertrouwen kun je niet)! Met andere woorden, vertrouw op jezelf en houd moed!! |
|
| arie: | Woensdag, februari 18, 2004 23:43 |
| Die laatste strofe zegt eigenlijk al wat er mis is.... Je ziet alleen nog maar zwart... Durf te vertrouwen lieverd... het licht komt, zeker ook voor jou (ff een arm om je heen) Knuff, Arie |
|
| Boudaatje: | Woensdag, februari 18, 2004 22:06 |
| ah Toonie zo'n goeie gedicht...dat k*tgevoel herken ik en is wel heel lastig...maar verder strijden? knufffels |
|
| Huting: | Woensdag, februari 18, 2004 21:35 |
| De zon gaat op en onder voor iedereen dus ook voor jou.... maar je moet wel willen kijken, dus... Liefs, Doortje |
|
| Robski: | Woensdag, februari 18, 2004 21:26 |
| Dan wordt het tijd dat je de helpende handen aanpakt van mensen die om je geven.. maar ook die van mensen die jou echt kunnen helpen.. Want het duister blijft niet enkel tot jou beperkt.. en toch moet je het gaan bevechten.. voor het te laat is.. Sterkte lieffie.. xxxx ikke |
|
Over dit gedicht
| Auteur: Toonie | 
|
|
| Gecontroleerd door: cartooneke | ||
| Gepubliceerd op: 18 februari 2004 | ||
| Thema's: | ||