wind waait weer
Een orkaan van onbegrip
beweegt mijn lippen
tot diep gemeende expressie
Een draaikolk van woorden
beveelt je oren
te luisteren
Een wervelwind van gedachten
weeft mijn spinsels
in donkere hoekjes
Een windhoos in wolken gehuld
trekt een lachje
op je verbeten gezicht
Een tornado vol relativering
tekent oppervlakkig
een einde aan deze dag
beweegt mijn lippen
tot diep gemeende expressie
Een draaikolk van woorden
beveelt je oren
te luisteren
Een wervelwind van gedachten
weeft mijn spinsels
in donkere hoekjes
Een windhoos in wolken gehuld
trekt een lachje
op je verbeten gezicht
Een tornado vol relativering
tekent oppervlakkig
een einde aan deze dag
Reacties op dit gedicht
| xaviera: | Donderdag, november 01, 2001 22:36 |
| mooi gedicht | |
| natasha: | Woensdag, juni 20, 2001 11:27 |
| wind, draaikolk,.. heb ook wel een gedichtje in die aard. "zoals de wind" misschien wil je het wel eens lezen, wil graag jouw mening horen | |
| ilona krijgsman: | Donderdag, april 19, 2001 19:07 |
| heel krachtig verwoord....doet me wel wat .heel erg mooi | |
| Gabriella: | Donderdag, april 19, 2001 13:12 |
| Heel mooi Stefan Groetjes Liefs Gaby |
|
Over dit gedicht
| Auteur: stefan | 
|
|
| Gecontroleerd door: | ||
| Gepubliceerd op: 19 april 2001 | ||
| Thema's: | ||