Weet je wat het ergste is,
dat ik je begrijp.
Er valt niet mee te leven,
maar geeft dat je het recht
ons allemaal voor te liegen?

Hoe kan ik je ooit nog vertrouwen?
Je leerde me verantwoordelijk te zijn.
Toch kan je die verantwoordelijkheid zelf niet aan

Er waren zoveel andere oplossingen
waarom nu juist deze?

Ik denk niet dat ik me ooit
al zo slecht gevoeld heb.
Ik keek altijd zo naar je op,
maar je bent verandert...
Als ik nu naar je kijk
staat mijn mama niet meer voor mij,
er staat een vreemde

Iemand op wie ik nooit wil lijken
Iemand die ik stilaan verafschuw

Ik kan het inderdaad goed faken
Ik kan er zelfs om lachen
Maar vanbinnen ben ik
er continu mee bezig.

Het laat me niet los
Ik vraag me constant af
waar je bent en met wie.

Ik wou dat ik je dit allemaal kon zeggen,
maar soms kan je beter zwijgen.

* al van meer als een jaar geleden, bewijst dat na elke donkere periode eentje van licht volgt :) *