DE BLOEMEN WAREN EENJARIG
de bloemen waren eenjarig
schubben gebroken
vleugels gezet
je kleuren zijn in
mijn handen ontloken
tot een schitterend palet
je keek in mijn ogen
ontspiegelde pijn
had nooit kunnen dromen
dat je ooit zo volledig
jezelf weer zou zijn
je vloog op uit mijn
koesterende handen
die vrijheid kon je niet aan
thuis moest je landen om daar
als rechtschapen weer door te gaan
je vlucht was tekort
het gevoel is verdord
de bloemen waren eenjarig
het grauw en de pijn zijn weer
terug in de sleur van echtparig
wil melker
17/04/2004
Reacties op dit gedicht
| kokkie: | Maandag, april 19, 2004 20:28 |
| ............. | |
| lommert: | Zaterdag, april 17, 2004 20:56 |
| thuis als rechtschapen door te gaan..prachtig gedicht.. nog gefeliciteerd met je ( ver)jaardag Wil...was ff niet op Freaks...blijf dit dichten...genieten is dit willemmien( ook een ram) |
|
| arie: | Zaterdag, april 17, 2004 13:09 |
| Het keurslijf blijft blijkbaar knellen Wil Naar ik hoop is dit niet jou overkomen... Liefs, Arie |
|
| maria : | Zaterdag, april 17, 2004 11:39 |
| een parel van een gedicht schenkt lach op mijn gezicht liefs, maria |
|
| wil melker: | Zaterdag, april 17, 2004 09:51 |
| Jo..... mijn dank is een heerlijk weekend groot. liefs wil |
|
| DrieGeetjes: | Zaterdag, april 17, 2004 09:48 |
| ;o)x | |
Over dit gedicht
| Auteur: wil melker |  
|
|
| Gecontroleerd door: ;o)x | ||
| Gepubliceerd op: 17 april 2004 | ||
| Thema's: | ||