wie kan het einde kennen

ik weet hoe 't voelt
zielen die zich ontmoeten
als enkel kijken meer bedoelt
het tedere raken een begroeten

zoals ik weet dat lippen, nooit gekust
zich hunkerend openen als een bloem
die snakt naar milde lenteregen, de lust
maakt hongerig naar die eerste zoen

ik mag je hartslag horen, ongewoon nabij
een ritme zo vertrouwd
alsof ik je al jaren ken
het mij ontbrekend stuk ben jij

mijn 'houden van' van jou, een reizen in de tijd
van groot geluksgevoel, gemengd uit passie, hoop
en hartstocht die mij nu verwarmt, geen spijt
dat ik mij met het water van jouw lachtranen nu doop

en telkens weer ons samen-zijn, een beven
van vergeten werelden, een botsen van zwevende vluchten
herscheppen van wat dood weer tot nieuw leven
't herschilderen tot hel-blauw van grijze luchten

wie kan het einde kennen
en of gemeenzaam eeuwig blijft
de zeldzaamheid in het verwennen
als 't harte spreekt, zelfs als het zwijgt.
**********
sunset 20-04-2004
**********