Fading away
Een uitgedoofde bloem drijft met de stroom mee,
ze laat zich varen tot aan de zee.
Geen mens die haar wegdrijven ziet,
niemand hoort haar stille verdriet.
Ze laat zich met de stroom meegaan,
tot niemand nog weet van haar bestaan.
Ver weg, waar niemand haar nog hoort,
leeft zij haar lijdensweg voort....
Mensen zijn als een bloementuin,
al die pracht en praal en mooie kleuren.
Bomen met grote kruin,
die heerlijk geuren.
Maar loopt er eentje verloren,
zal ze er nooit meer bijhoren.
In het leven,
worden te veel bloempjes opgegeven..
kusjes -fading flower-
ze laat zich varen tot aan de zee.
Geen mens die haar wegdrijven ziet,
niemand hoort haar stille verdriet.
Ze laat zich met de stroom meegaan,
tot niemand nog weet van haar bestaan.
Ver weg, waar niemand haar nog hoort,
leeft zij haar lijdensweg voort....
Mensen zijn als een bloementuin,
al die pracht en praal en mooie kleuren.
Bomen met grote kruin,
die heerlijk geuren.
Maar loopt er eentje verloren,
zal ze er nooit meer bijhoren.
In het leven,
worden te veel bloempjes opgegeven..
kusjes -fading flower-
Reacties op dit gedicht
| Michael Makojev: | Donderdag, april 22, 2004 14:38 |
| Heel errug strak, cool ja. Check de mijne Dawn & Rise en Just believe into the night (je vindt ze hier bij t onderdeel LEVEN) |
|
Over dit gedicht
| Auteur: Poëma | 
|
|
| Gecontroleerd door: ;o)x | ||
| Gepubliceerd op: 20 april 2004 | ||
| Thema's: | ||