rust?
verlatend
in een eenzaam hoekje
daar zit ik
alleen met mezelf
even iedereen beu
verdriet
het leven beu
want het gaat niet zoals je wil
je wil jezelf pijn doen
om te voelen dat je er nog bent
om even medelijden te hebben met jezelf
zodat je even niet aan al de rest hoeft te denken
je zoekt dan rust en gaat naar
die ene kamer in je hoofd
die kamer die je zelf creert
en waar niemand weet van heeft
Een kamer die veilig, beschermend is
niemand kan aan je aan
met woorden of daden
en niemand ziet dat je daar bent
er is geen enkel deur of raam
je bent opjezelf
rust, eindelijk rust.
in een eenzaam hoekje
daar zit ik
alleen met mezelf
even iedereen beu
verdriet
het leven beu
want het gaat niet zoals je wil
je wil jezelf pijn doen
om te voelen dat je er nog bent
om even medelijden te hebben met jezelf
zodat je even niet aan al de rest hoeft te denken
je zoekt dan rust en gaat naar
die ene kamer in je hoofd
die kamer die je zelf creert
en waar niemand weet van heeft
Een kamer die veilig, beschermend is
niemand kan aan je aan
met woorden of daden
en niemand ziet dat je daar bent
er is geen enkel deur of raam
je bent opjezelf
rust, eindelijk rust.
Reacties op dit gedicht
| angelpro: | Zaterdag, mei 01, 2004 22:13 |
| Ik begrijp dat je diep leeft... en emotioneel zeer kwetsbaar bent. Er is echter iemand die om je geeft ook als het moeilijk is en die echt wel zijn best voor je wil doen. | |
Over dit gedicht
| Auteur: protectangel | 
|
|
| Gecontroleerd door: maneschijn | ||
| Gepubliceerd op: 01 mei 2004 | ||
| Thema's: | ||