Tempus edas rerum
Alles is veel
En toch te weinig
Om te zeggen wat ik wil
Liefde is oneindig
verlegen, stil
Egoïstisch en venijnig
Mijn gedachtes lekken
grote stukken vandaag
gisteren en morgen
maken mijn zicht vaag
door die lege plekken
onwetende zorgen
Geen plaats meer voor
geweten en verstand
Verdriet, haat of pijn
Aan deze lege kant
Die jou bijna verloor
Omdat ik alleen nog maar bij jou wil zijn...
Reacties op dit gedicht
| Caroline van Geel: | Donderdag, mei 13, 2004 18:58 |
| Hartstikke mooi gedicht xxx |
|
| Wicked Soul: | Donderdag, mei 13, 2004 18:46 |
| *Sluit even de ogen en geniet nog na van dit -weer- prachtige gedicht* Je doet et em maar weer. Knuffeltje |
|
| Oorlam: | Donderdag, mei 13, 2004 13:52 |
| en daar is (bijna) geen woord latijn(s) bij:-) | |
| Tante Pollewop: | Donderdag, mei 13, 2004 13:35 |
| Kippenvel verwekkend! echt waar...heel mooi! Liefs, T.p |
|
| BloodElf: | Donderdag, mei 13, 2004 13:32 |
| TEveel nagedacht ;) | |
| MayadeBij: | Donderdag, mei 13, 2004 11:23 |
| (bijna! :) | |
| Green Tea: | Donderdag, mei 13, 2004 10:27 |
| Prachtig dichtje! Fijne dag! Liefs , |
|
Over dit gedicht
| Auteur: Lucius | 
|
|
| Gecontroleerd door: christina | ||
| Gepubliceerd op: 13 mei 2004 | ||
| Thema's: | ||