nachtmerie van een meisje
Nachtmerie van een meisje
Ze rent in een donker gebied.
Angstig, waanhopig , heeft verdriet.
Het is een leegte van oneindigheid.
Daar draagt ze de last van schuld en spijt.
Ze valt in een bodemloos gat.
Wat een grote pech is dat.
Ze blijft in waanhoop vissen.
Wie zal haar nog missen ?
Ze word wakker in zweet.
Een dekken is wat weg gleed.
Ze springt door de ruit.
Haar leven is nu uit.
Reacties op dit gedicht
| knoei: | Donderdag, mei 13, 2004 19:15 |
| * zit met open mond te lezen * Wat een onwijs mooi gedichtje, maar zo verdrietig ! Liefs, Knoei |
|
Over dit gedicht
| Auteur: L@ur@ | 
|
|
| Gecontroleerd door: michris | ||
| Gepubliceerd op: 13 mei 2004 | ||
| Thema's: | ||