MIJN ONRUST FIETSTE ONGESTRAAT
mijn onrust fietste ongestraat
onzichtbaar was de draad
die ik vanmorgen vond
mijn onrust fietste ongestraat
reed mijn gedachten rond in
zwart met lange mouwenmaat
ik voelde hoe de wond
ging trekken tot ik jou
als mijn bestemming vond
de hemel brak toen ik je sprak
je las in letters op de grond
de zon scheen op mijn rug
mijn woorden waren stug
haperden in nieuw gesproken
lente heeft het ijs gebroken
je bent weer bij me terug
mijn boosheid is verdwenen
het begrijpen is nog vaag
ik zag je zachte lach vandaag
in je ogen heeft weer licht geschenen
het was warm bij je, ongevraagd
wil melker
24/05/2005
Reacties op dit gedicht
| westland: | Dinsdag, mei 25, 2004 11:34 |
| heel mooi neer gezet,met gevoel geschreven.westland. | |
| kokkie: | Maandag, mei 24, 2004 12:17 |
| sprakeloos wentel ik me in de stilte van jouw uitgesproken woorden liefs angela |
|
| maria : | Maandag, mei 24, 2004 10:05 |
| koude in onrust ver kwam dichtbij warmte gaf rust tranen vrij ademde ruimte schonk licht fluister zacht lach gezicht liefs, maria |
|
| peterpan: | Maandag, mei 24, 2004 09:45 |
| ik blijf dit lezen, komt geen einde aan sprakeloos... richard |
|
Over dit gedicht
| Auteur: wil melker |  
|
|
| Gecontroleerd door: ~Marina~ | ||
| Gepubliceerd op: 24 mei 2004 | ||
| Thema's: | ||