De brug
Moe van het denken, moe van de zorgen.
Moe van gisteren, moe voor morgen.
Met het verleden als een zware steen
sta ik op de brug.
Soms wil ik springen; eindelijk rust,
maar ik weet, ik kan niet terug.
Dan zijn het m'n hersenen die zeggen:
"Blijf nog even hier.
Het valt wel mee meid en wie weet
komt er nog wel plezier".
Da's makkelijk praten denk ik dan,
maar als ik langer denk.
Dan weet ik weer
ik spring niet meer:
Het leven is een geschenk!
Moe van gisteren, moe voor morgen.
Met het verleden als een zware steen
sta ik op de brug.
Soms wil ik springen; eindelijk rust,
maar ik weet, ik kan niet terug.
Dan zijn het m'n hersenen die zeggen:
"Blijf nog even hier.
Het valt wel mee meid en wie weet
komt er nog wel plezier".
Da's makkelijk praten denk ik dan,
maar als ik langer denk.
Dan weet ik weer
ik spring niet meer:
Het leven is een geschenk!
Reacties op dit gedicht
| Benjamin de Rooy: | Dinsdag, mei 08, 2001 20:10 |
| Goedzo!! het leven is al zo kort, waarom onnodig nog korter maken???? Ben |
|
Over dit gedicht
| Auteur: Marja | 
|
|
| Gecontroleerd door: | ||
| Gepubliceerd op: 08 mei 2001 | ||
| Thema's: | ||