ontwaken
De zon rijst
boven de toppen van de bomen.
De ochtend sluimert
ik ontwaak
uit mijn dromen.
De lichtstralen spelen als een kind,
zoals ze ook doen met zee en wind.
Dauw ligt op het gras.
Het is kil daar buiten.
Ik lig in bed
en staar naar de ruiten.
Ik denk nog na over verleden, heden en toekomst,
maar zie geen uitweg.
Deze wereld is een eiland
vol eenzaamheid.
Niemand wordt ooit goed begrepen.
De mensen luisteren wel, maar
horen niet.
Ze knikken alleen
en lopen
verder.
boven de toppen van de bomen.
De ochtend sluimert
ik ontwaak
uit mijn dromen.
De lichtstralen spelen als een kind,
zoals ze ook doen met zee en wind.
Dauw ligt op het gras.
Het is kil daar buiten.
Ik lig in bed
en staar naar de ruiten.
Ik denk nog na over verleden, heden en toekomst,
maar zie geen uitweg.
Deze wereld is een eiland
vol eenzaamheid.
Niemand wordt ooit goed begrepen.
De mensen luisteren wel, maar
horen niet.
Ze knikken alleen
en lopen
verder.
Reacties op dit gedicht
| Willemijn: | Vrijdag, mei 11, 2001 09:01 |
| Hoi Marianne, Schitterend verwoord, heel herkenbaar. Ik voel het ook vaak zo en dan lijkt het soms dat je helemaal alleen staat, ook al heb je goede vrienden. Er zijn nog mensen die ECHT naar je willen luisteren, het is alleen soms zo moeilijk om uit te leggen hoe je je voelt, wat je bedoelt... Heel veel sterkte met alles |
|
| dikkertjedap: | Vrijdag, mei 11, 2001 01:01 |
| Niemand wordt in het diepst van zijn wezen door een ander gekend. Alleen dat weten maakt al eenzaam. Maar geschreven en gesproken woorden kunnen een brug slaan..... Dag, dd. |
|
| Elentir: | Vrijdag, mei 11, 2001 00:34 |
| Wees dan een ster in de donkere nacht en verlicht dit donkere eiland, want vele hebben een beetje licht nodig om te bloeien. | |
Over dit gedicht
| Auteur: Marianne | 
|
|
| Gecontroleerd door: | ||
| Gepubliceerd op: 10 mei 2001 | ||
| Thema's: | ||