in Gods armen
in het diepste van de nacht
zweef ik door de wolken
ik droom van de sterrenpracht
de mensen die de wereld bevolken
ik zie een naderend licht
maar ik voel angst
ik wil niet te dicht
en neem de uitnodiging niet in ontvangst
in een hoekje van het leven
zit ik dan te huilen
hopelijk duurt het nog maar even
vooraleer ik in Gods armen kan schuilen
Reacties op dit gedicht
| Elizabethh: | Dinsdag, juni 28, 2005 12:43 |
| mooi gedicht. | |
| Hans Winter: | Zaterdag, juni 26, 2004 14:55 |
| alleen een mens die geweest is aan de grens weet waar gods armen al lichter thuis in zich schuilen en wijst ons het woord in gebaar onderweg naar elkaar. hans |
|
| *Shanti*: | Donderdag, juni 17, 2004 21:25 |
| Je kunt ook op aarde in God's armen schuilen! Je bent nooit alleen, God is altijd om je heen! Liefs, namasté, Shanti |
|
Over dit gedicht
| Auteur: lente | 
|
|
| Gecontroleerd door: cartooneke | ||
| Gepubliceerd op: 17 juni 2004 | ||
| Thema's: | ||