Vergaan in de tijd
Ik zag je staan
Ik liet je gaan
Ik wil naar je toe komen
Maar onze wegen lijken niet naar elkaar toe te stromen
Er staat een muur tussen ons in
Ik voel hem in mij
Wij zijn nooit meer wij
Ik wil je niet kwijt
Toch wil ik je niet kennen
Want je bent niet meer zoals je eens was
De vriendelijkheid die ik in je ogen las
Allemaal verdwenen
Vergaan in de tijd…
Ik liet je gaan
Ik wil naar je toe komen
Maar onze wegen lijken niet naar elkaar toe te stromen
Er staat een muur tussen ons in
Ik voel hem in mij
Wij zijn nooit meer wij
Ik wil je niet kwijt
Toch wil ik je niet kennen
Want je bent niet meer zoals je eens was
De vriendelijkheid die ik in je ogen las
Allemaal verdwenen
Vergaan in de tijd…
Reacties op dit gedicht
| lonely-rose: | Dinsdag, juni 22, 2004 16:52 |
| Hee Maranwë... Mooi geschreven... Hoop dat het gevoel net als je toen voelde weer terug komt... Zie je morge weer.. HvJ, Lonely-Rose |
|
| k mis je: | Dinsdag, juni 22, 2004 16:33 |
| Mooi gedicht meis:) Houw van je.. XxX |
|
| lissatje: | Dinsdag, juni 22, 2004 15:15 |
| waaw | |
| Faithfullness: | Dinsdag, juni 22, 2004 15:06 |
| Wat vind ik dit een mooi gedicht... werd er stil van... Ik herken dit heel erg.Heel mooi verwoord Maranwe! xxxjes,Faithfullness | |
Over dit gedicht
| Auteur: Maranwë | 
|
|
| Gecontroleerd door: benji | ||
| Gepubliceerd op: 22 juni 2004 | ||
| Thema's: | ||