DAAG MAAR UIT
daag maar uit
ik wil met pijn
je raken, de diepste
passie in je smaken
daag maar uit
met harde ogen
zachtheid is gedogen
ik zal je breken
zodat je eigen jeugd
zich in gevoel kan wreken
voor de hardheid
die is aangedaan toen
ze jou alleen liet staan
eindelijk de kern voelen
die ongeraakt bleef woelen
dan je overgeven aan genot
ik laat je wonden
voelen van de scherven
die de jaren je deed erven
ik zal je tot het uiterste
met pijn gaan strelen, dan
helen in het samen bloeden
verloren tijd vergoeden
kan ik niet, je nieuwe openheid
geeft alle vrijheid aan je eigen lijf
wil melker
29/06/2004
Reacties op dit gedicht
| *** Lanaatje36***: | Dinsdag, juni 29, 2004 15:10 |
| wederom heel erg mooi beschreven.. kan een beetje invoelen wat je ermee zeggen wilt... ;-) liefs, Lana |
|
| Dark Sinner : | Dinsdag, juni 29, 2004 12:28 |
| Weer zon prachtig gedicht!! Echt prachtig! Kheb er geen andere woorden voor!! Dikkuh xus |
|
| Paul de Bruyn: | Dinsdag, juni 29, 2004 07:20 |
| Wil... Net als gisteren vind ik je laatste strofe 't mooiste... "verloren tijd vergoeden kan ik niet..." Heerlijk om elke dag met jou mee te mogen reizen in je gedichtengedachte ;o) Paul |
|
Over dit gedicht
| Auteur: wil melker |  
|
|
| Gecontroleerd door: christina | ||
| Gepubliceerd op: 29 juni 2004 | ||
| Thema's: | ||