Mijn moppie
Het leek zo mooi allemaal
Hij en ik, net een verhaal
We deelden alles samen
En wachtten op elkaar als we uit school kwamen
Toen, op een dag, belde hij op
Hij zei, schrik niet, mop
Hij vertelde mij dat vreselijke ding
Mijn wereld stortte in toen ik dat opving
Hij was naar het ziekenhuis geweest
Gewoon controle, geen groot feest
Maar ze hadden iets gevonden
Iets dat zijn lichaam heeft geschonden
Mijn moppie had kanker en stortte in
En ik was zijn mededepressieve vriendin
Samen deelden we onze depressie
Maar hij deelde niet met mij zijn messie
Hij dacht zo van alles af te zijn
Maar zo maakte hij mij nog meer klein
Hij liet mij achter in dit grote, dreigende leven
Hoe kan ik hem dat ooit vergeven?
Ik denk nog iedere dag aan hem
En zit met mijn twijfel klem
Zal ik naar hem toegaan?
Kan ik mijn leven wel zo verslaan?
Ik wil zo graag bij hem zijn
Dan voel ik me niet meer zo klein
Ik wil hem tegen me aan
Maar dan kan mijn leven niet verdergaan
En wat nou, als die hemelsprookjes liegen?
Misschien kunnen dode mensen wel helemaal niet vliegen
Misschien kan ik wel helemaal niet naar hem toe
Ik word van al die vragen zo moe
Ik mis mijn moppie zo erg
En ik zie ertegenop als een berg
Om mijn geweten te vertellen dat
Ik hem nooit meer ga zien, de schat
Ik blijf in leven, want dat had hij gewild
Hij wil mij ook niet levend gegrilld
Hij zou willen dat ik doorleef
Hij zou willen dat ik voor hem het leven verder beleef
Dat is wat hij zou willen, ik weet het zeker
Als ik het niet doe ben ik een faker
Een faker van m'n eigen leven
Een leven dat ik niet ga opgeven
Hij en ik, net een verhaal
We deelden alles samen
En wachtten op elkaar als we uit school kwamen
Toen, op een dag, belde hij op
Hij zei, schrik niet, mop
Hij vertelde mij dat vreselijke ding
Mijn wereld stortte in toen ik dat opving
Hij was naar het ziekenhuis geweest
Gewoon controle, geen groot feest
Maar ze hadden iets gevonden
Iets dat zijn lichaam heeft geschonden
Mijn moppie had kanker en stortte in
En ik was zijn mededepressieve vriendin
Samen deelden we onze depressie
Maar hij deelde niet met mij zijn messie
Hij dacht zo van alles af te zijn
Maar zo maakte hij mij nog meer klein
Hij liet mij achter in dit grote, dreigende leven
Hoe kan ik hem dat ooit vergeven?
Ik denk nog iedere dag aan hem
En zit met mijn twijfel klem
Zal ik naar hem toegaan?
Kan ik mijn leven wel zo verslaan?
Ik wil zo graag bij hem zijn
Dan voel ik me niet meer zo klein
Ik wil hem tegen me aan
Maar dan kan mijn leven niet verdergaan
En wat nou, als die hemelsprookjes liegen?
Misschien kunnen dode mensen wel helemaal niet vliegen
Misschien kan ik wel helemaal niet naar hem toe
Ik word van al die vragen zo moe
Ik mis mijn moppie zo erg
En ik zie ertegenop als een berg
Om mijn geweten te vertellen dat
Ik hem nooit meer ga zien, de schat
Ik blijf in leven, want dat had hij gewild
Hij wil mij ook niet levend gegrilld
Hij zou willen dat ik doorleef
Hij zou willen dat ik voor hem het leven verder beleef
Dat is wat hij zou willen, ik weet het zeker
Als ik het niet doe ben ik een faker
Een faker van m'n eigen leven
Een leven dat ik niet ga opgeven
Reacties op dit gedicht
| NiekzjuH© MinipluiS: | Maandag, juli 26, 2004 18:28 |
| HeE BaarendsE... ErG VaN Je VriendiN......... HeT MijnE Is NieT EgT GebeurD HooR... GelukkiG! ThnX VerdeR VooR JulliE ReactieS! KussieS, NiekzjuH© |
|
| † Stuck In Reality †: | Vrijdag, juli 09, 2004 13:49 |
| mooi.. | |
| Baarendse: | Woensdag, juni 30, 2004 16:48 |
| ik vind het een zeer ontroerend gedicht echt waar. ik kan me het zeker inbeelden hoe het voel het is ongeveer mijn vriendin ook overkomen enkel zei had aids en heeft haar van het leven berooft... ;( het pakt me xxxxx |
|
| bent: | Woensdag, juni 30, 2004 15:28 |
| Ik vind het knap! | |
| NiekzjuH© MinipluiS: | Woensdag, juni 30, 2004 14:43 |
| En? WaT VindeN JulliE? | |
Over dit gedicht
| Auteur: NiekzjuH© MinipluiS | 
|
|
| Gecontroleerd door: benji | ||
| Gepubliceerd op: 30 juni 2004 | ||
| Thema's: | ||