glimlach
Nooit heb ik je graag gemogen
steeds maar zuchten
doe dan iets
lach, huil, vloek, schrijf
maar stop met vluchten
Onwetend geboren ben ik
toen kraanvogels
naar het oosten wenkten
ik ben nomade,
dacht dat het zo hoorde
Jij krijgt mijn lach
is dat voldoende
rusteloos, ver weg
zandstraal je
de woestijn naar mijn hart
***
Reacties op dit gedicht
| Duifje: | Maandag, augustus 02, 2004 20:36 |
| Prachtig! | |
| debby den dulk: | Maandag, juli 26, 2004 20:55 |
| wou |
|
| Raira: | Maandag, juli 26, 2004 15:11 |
| erg mooi gedicht........ liefs raira |
|
| Wendy Hoos: | Maandag, juli 26, 2004 14:59 |
| Jeetje, mooi zeg! | |
Over dit gedicht
| Auteur: marleen ff | 
|
|
| Gecontroleerd door: Pieps | ||
| Gepubliceerd op: 26 juli 2004 | ||
| Thema's: | ||