Marionetspeler
Ze raakt bedwelmd door zijn spel
als een marionetspeler leidt hij haar
door zalen waar het licht flauwtjes brandt
langs decorstukken van keukens en woonkamers
Op weg naar de kleedkamer
aan het einde van de gang
in een vloeiende beweging
met een lichtje in zijn hand
Naar een tafel met een spiegel
vol met met spullen
waar hij
zich grimeert
Elk stukje van zijn gezicht
veranderd in de persoon
die hij wil zijn
Reacties op dit gedicht
| friedel: | Dinsdag, juli 27, 2004 18:30 |
| je lekker verstoppen achter een masker..heel fijn...maar voor hoelang? | |
| sunset: | Dinsdag, juli 27, 2004 14:40 |
| Hm ... sterk neergezet. Al komt het mij ´onaf´ over (maar wie ben ik?). Liefs / sunset |
|
| Vinkje: | Dinsdag, juli 27, 2004 13:56 |
| Prachtig, graag gelezen. Liefs, |
|
| Erna Muermans: | Dinsdag, juli 27, 2004 10:44 |
| ja jammer dat hij zich moet grimeren daarvoor maar prachtig neergezet groetekes erna |
|
| jazzzz: | Dinsdag, juli 27, 2004 10:35 |
| prachtgedicht weer, genietend gelezen! liefs, |
|
| Raira: | Dinsdag, juli 27, 2004 00:29 |
| heel goed gedicht erg mooi verwoord liefs raira |
|
Over dit gedicht
| Auteur: wijnand. |  
|
|
| Gecontroleerd door: benji | ||
| Gepubliceerd op: 27 juli 2004 | ||
| Thema's: | ||