Ik...
Ik zit weer
voor me uit te staren,
voel me voor de
zoveelste keer
in de steek gelaten
en weet niet waarheen.
Ik voel me moe
van de zorgen
en het verdriet,
maar niemand
die het ziet.
Ik wil
zo graag vriendschap
maar wie zal die mij geven,
een warme knuffel,
geborgenheid,
weten dat er altijd
iemand is die achter
mij blijft staan,
die met me mee leeft,
in goede en kwade dagen,
die echt om me geeft.
Ik zou zo graag
willen praten,
met die ene speciale,
maar ik durf het niet.
Angst knijpt mijn keel dicht,
maar toch...
toch kijk ik steeds
naar hem uit.
Ik snap het niet!
Reacties op dit gedicht
| will hanssen: | Dinsdag, juli 27, 2004 20:16 |
| Prachtig duifje! en....zet je angst overboord en doe het gewoon....wat heb je te verliezen??........Precies! Succes, hoor. Liefs, Will |
|
| Hermans Dirk: | Dinsdag, juli 27, 2004 19:51 |
| mooi verwoordt | |
Over dit gedicht
| Auteur: _Lieverdje_ |  
|
|
| Gecontroleerd door: ;o)x | ||
| Gepubliceerd op: 27 juli 2004 | ||
| Thema's: | ||