Filosofische Regenbui
Smeed me
en vorm me
zoals je wilt dat ik doe
Sneden zullen bewijzen
verwijzen naar dat gedoe
Het gevoel van binnen
brandend als een te groot vuur
verwoestend
zonder einden
zonder beginnen
maar dat toch zal verdwijnen op den duur
Verlangens als fakkels
vechtend tegen de regen
Sissend slaan
en huilend uithalen
met grote tranen en vegen
Toekijkend
naar de harten
die wel met elkaar om kunnen gaan
Die elkaar verhalen
en ondeugend ontwijken
Elkaar niet in de weg kunnen staan
Verloren en toch zien wat ze misten
voor zo’n lange tijd
dat ze zich stoorden en vergisten
aan het feit dat ze voor de voeten lag
Blind
misschien wel doof
maar blij
dat de waarheid loog
want ze zijn niet gesneden
uit één ogenblik
Ze hebben de liefde niet kunnen binden
zoals wij dat deden
met een gelukzalige snik
Reacties op dit gedicht
| BloodElf: | Donderdag, augustus 12, 2004 12:36 |
| =)... Verbluffend, Net als u ^_^ Ik Hou van je!! |
|
| Es: | Woensdag, augustus 11, 2004 18:30 |
| Dit dichtsel lezen is tijd vrij maken, genieten en herlezen....schitterbaar werk! XXX Es |
|
| Wicked Soul: | Woensdag, augustus 11, 2004 13:42 |
| Prachtig gedicht. | |
| ~*Woepiej*~: | Woensdag, augustus 11, 2004 12:26 |
| jeetje... heel mooi neergezet hoor!! | |
| folkert: | Woensdag, augustus 11, 2004 11:54 |
| mooi gedaan | |
| ses: | Woensdag, augustus 11, 2004 10:35 |
| wauw zeg! das mooi. | |
Over dit gedicht
| Auteur: Lucius | 
|
|
| Gecontroleerd door: Frummel | ||
| Gepubliceerd op: 11 augustus 2004 | ||
| Thema's: | ||