Wankelmoedig
Op een gammele brug
Draal ik
In poses.
Het water
Kolkt bestendig.
Beroert mijn denken
Tot een maalstroom.
De overzijde lonkt.
Ja, ik knipoog terug.
En bloos.
In de tegenwoordigheid
Van mijn nabije toekomst
Blijf ik verlegen.
Maar inkeer
Draait me binnenstebuiten
En doelt op een nieuwe stap.
Onberedeneerde fascinatie
Drijft me
Over mijn angst,
Voorbij het bruggenhoofd.
En ik besef glunderend:
Deze pas…
Die zette ik alleen.
Reacties op dit gedicht
| arie.v.d.zalm: | Zaterdag, augustus 14, 2004 07:59 |
| Heel mooi gedicht. moin moin arie |
|
| Hermans Dirk: | Zaterdag, augustus 14, 2004 07:38 |
| heel mooi neergezet | |
| Raira: | Zaterdag, augustus 14, 2004 01:41 |
| heel erg mooi, en die laatste zin.... (deze pas zette ik alleen) .... geeft zoveel trots en geluk weer, en dat maakt een geweldige indruk op me. heel herkenbaar ook liefs raira |
|
Over dit gedicht
| Auteur: Nele | 
|
|
| Gecontroleerd door: christina | ||
| Gepubliceerd op: 14 augustus 2004 | ||
| Thema's: | ||