Weeral iemand die mij verlaat...
Veelbetekende woorden die zich doordringen in mijn hoofd.
Ik heb het niet zien aankomen,
en daar sta ik nu,
volledig verrast.
Ik hoor de zinnen die me verteld worden,
maar zelf geraak ik in een roes.
Ik krijg geen klank over mijn lippen,
en mijn ogen vullen zich stillaan met tranen.
Ik besef dat ik je niet meer ga zien,
en vraag me af waaraan ik dat verdien.
Ik weet niet goed wat ik moet doen,
weglopen, wenen of er gewoon mee lachen?
Maar ik doe niets,
ik blijf stokstijf staan,
en hoor zachtjes mijn hart breken.
Ik heb het niet zien aankomen,
en daar sta ik nu,
volledig verrast.
Ik hoor de zinnen die me verteld worden,
maar zelf geraak ik in een roes.
Ik krijg geen klank over mijn lippen,
en mijn ogen vullen zich stillaan met tranen.
Ik besef dat ik je niet meer ga zien,
en vraag me af waaraan ik dat verdien.
Ik weet niet goed wat ik moet doen,
weglopen, wenen of er gewoon mee lachen?
Maar ik doe niets,
ik blijf stokstijf staan,
en hoor zachtjes mijn hart breken.
Over dit gedicht
| Auteur: *tientjeuh | 
|
|
| Gecontroleerd door: ;o)x | ||
| Gepubliceerd op: 14 augustus 2004 | ||
| Thema's: | ||