LANGS KOEL EN GLAD
langs koel en glad
mijn hand
is opgebrand
ik raak maar
dring niet door
vingers krijgen
geen gehoor in het
strelen van je huid
de spanning is er uit
langs koel en glad
voel ik geen pad
dat richting geeft
ik dwaal en faal
in het bereiken
van je hart
in samenzijn is
ieder weer apart
je ogen spiegelen
alleen mijn beeld
ik kom er niet doorheen
zonder het glas
te moeten breken
zo wil ik me niet wreken
wat blijft is de herinnering
toen alles nog in liefde ging
wil melker
15/08/2004
Reacties op dit gedicht
| **Zij** : | Maandag, augustus 16, 2004 22:01 |
| Geen woorden hier.... | |
| lommert: | Zondag, augustus 15, 2004 22:29 |
| langs koel en glad voel ik geen pad...ik voel het als diep triest....krachtig gedicht Wil..bewondering willem |
|
| xavion: | Zondag, augustus 15, 2004 20:24 |
| Krachtig Rakend gevoelig Mooi Groet, XaVioN |
|
| jackie53: | Zondag, augustus 15, 2004 19:39 |
| graaf de schat op, vanuit het veronder. Blijf altijd hopen op een wonder. Koester gedachten als een schat. Word niet moe of mat. Pluk je stralende ster, in rode glorie, dan zie en voel je jouw victorie!!!!!!!!!!!!!!!!! xxxxx |
|
| margot: | Zondag, augustus 15, 2004 17:15 |
| wil,recht in de roos hier...tranen...ieder zijn eigen weg...aangrijpende mooie tekst liefs,margot |
|
| *** Lanaatje37***: | Zondag, augustus 15, 2004 12:01 |
| toen alles nog in liefde ging... zucht... wat kun jij het mooi verwoorden.. liefs, Lia |
|
| *anneke*: | Zondag, augustus 15, 2004 09:36 |
| Als het werkelijk niet meer gaat, moet je elkaar loslaten... Ook dat is Liefde! liefs, namasté, A. |
|
| Raira: | Zondag, augustus 15, 2004 09:05 |
| paden naar het hart langzaam onbereikbaar liefde die niet meer warmt dat maakt het leven onverteerbaar ik wens jou alle geluk en alle liefde toe Wil en dit gedicht lees ik met een traan liefs Raira |
|
Over dit gedicht
| Auteur: wil melker |  
|
|
| Gecontroleerd door: Frummel | ||
| Gepubliceerd op: 15 augustus 2004 | ||
| Thema's: | ||