Maar je durft niet...
Je zou zo graag
met iemand praten,
maar je durft niet.
Je zou zo graag
eens willen uitschreeuwen
hoeveel verdriet ze je aandoen,
maar je durft niet.
Je zou zo graag
eens voor je uit
willen komen,
maar je durft niet.
Je zou zo graag
eens willen vragen
waarom ze jou niet met
rust kunnen laten,
maar je durft niet.
Je zou zo graag
eens met je vuist
op tafel slagen
zodat ze ook eens
naar jou mening luisteren,
maar je durft niet.
Je kruipt in een hoekje
waar je bijna niet uit
durft te komen,
ze hebben je geraakt
in het diepst van je ziel,
ze hebben je slecht gemaakt
met leugens die te groot zijn
om op te noemen
en niemand wil naar je luisteren,
jou mening horen.
Het verdriet komt vast
te zitten
en alleen red je het niet meer.
17-8-2004
Reacties op dit gedicht
| Darkdevils-night: | Zondag, september 26, 2004 16:49 |
| heel mooi neergezet, deze gevoelens die waarschijnlijk bij vele van ons wel bekend zijn, mooi verwoord Liefs Cora |
|
| arie.v.d.zalm: | Woensdag, augustus 18, 2004 08:13 |
| Prachtig. Moin moin arie |
|
| margot: | Dinsdag, augustus 17, 2004 19:44 |
| ..... gevoelig,mooi liefs,margot |
|
| *** Lanaatje37***: | Dinsdag, augustus 17, 2004 11:37 |
| moeilijk om de drempel over te stappen en te praten,schreeuwen.. of wat dan ook... sterk gedicht.. liefs, Lia |
|
| Hermans Dirk: | Dinsdag, augustus 17, 2004 07:45 |
| wauw zeer mooi gedicht krachtige inhoud |
|
Over dit gedicht
| Auteur: _Lieverdje_ |  
|
|
| Gecontroleerd door: Pieps | ||
| Gepubliceerd op: 17 augustus 2004 | ||
| Thema's: | ||