Ik alleen
Lege, lange dagen
gaan ongemerkt voorbij
Zit mezelf in de weg, er
is geen plaats voor mij
De klok van het leven tikt
maar door
Ik lijk er ongvoelig voor
Alleen met m'n gedachten
Eenzaam en stil
Troostend zijn de nachten,
want alles voelt zo kil
Maar zij omarmen mij
met haar duisternis
Liefhebbende mensen om
me heen, toch dat gemis
Nog een laatste trekje van
mijn sigaret,
ik luister hoe ik inhaleer
Lieve maan,
mijn hart doet zo'n zeer
Lotte
gaan ongemerkt voorbij
Zit mezelf in de weg, er
is geen plaats voor mij
De klok van het leven tikt
maar door
Ik lijk er ongvoelig voor
Alleen met m'n gedachten
Eenzaam en stil
Troostend zijn de nachten,
want alles voelt zo kil
Maar zij omarmen mij
met haar duisternis
Liefhebbende mensen om
me heen, toch dat gemis
Nog een laatste trekje van
mijn sigaret,
ik luister hoe ik inhaleer
Lieve maan,
mijn hart doet zo'n zeer
Lotte
Reacties op dit gedicht
| Elentir: | Donderdag, mei 31, 2001 12:30 |
| Een onbeschrijflijk, onverklaarbaar eenzaam gevoel. Geen plek voor te geven, niet wetend wat ermee te doen... Juiste verwoording voor de juiste gedachten... Veel sterkte |
|
Over dit gedicht
| Auteur: Lotte | 
|
|
| Gecontroleerd door: | ||
| Gepubliceerd op: 31 mei 2001 | ||
| Thema's: | ||