een schot weerklinkt
Een schot weerklinkt
Niet begrijpend
slaat het kind haar ogen neer,
verdriet, ongeloof,
nog één laatste keer.
Nooit zal zij
de pijn nog ondergaan,
eindelijk stilte
haar laatste traan.
De oorlog is voorbij,
haar hart gaat weer open,
vrolijk en onbezonnen
kan ze weer buiten lopen.
Geen 'gemaar',
'dat mag je niet',
Geen 'hou je stil',
'zorg dat niemand je ziet'.
Met een laatste vage glimlach
kijkt het meisje nog eens rond
de opluchting stond nog op haar gezichtje
toen het leger haar gehavende lijkje vond...
Reacties op dit gedicht
| Elientjen: | Zaterdag, september 04, 2004 20:35 |
| wow, echt een klap in je gezicht als je het einde leest... heel mooi geschreven, maar ontzettend droevig en tegelijkertijd heel reeel... Liefs, Elientje |
|
| - ike -: | Vrijdag, september 03, 2004 19:27 |
| wauw, echt een prachtig gedicht! de tranen sprongen me in de ogen toen ik het einde las, ik zag haar helemaal voor me... |
|
| little darkness: | Vrijdag, september 03, 2004 19:06 |
| wow! dat einde :| zo onverwacht en zo... mooi? vreselijk dat dit gebeurt net als die gijzeling in rusland nu, doet het me aan denken. heel mooi geschreven! *knuff* |
|
| artemis: | Vrijdag, september 03, 2004 16:38 |
| prachtig gedaan, eerst denk je dat alles goed komt, maar dan uiteindelijk niet knap! |
|
Over dit gedicht
| Auteur: stefje | 
|
|
| Gecontroleerd door: artemis | ||
| Gepubliceerd op: 03 september 2004 | ||
| Thema's: | ||