op weg
soms voel ik alleen maar pijn
alles zit me tegen..
niet lukt me
kon dat toch maar anders zijn
in de spiegel zie ik bange oogjes
en een lichaam dat doet beven..
praten kan ik niet..
mijn woorden,
zijn vastgeslibt
in mijn verdriet..
het liefst houd ik het verborgen
maar dit moet anders
ik moet praten
op weg...
naar een leven zonder zorgen...
alles zit me tegen..
niet lukt me
kon dat toch maar anders zijn
in de spiegel zie ik bange oogjes
en een lichaam dat doet beven..
praten kan ik niet..
mijn woorden,
zijn vastgeslibt
in mijn verdriet..
het liefst houd ik het verborgen
maar dit moet anders
ik moet praten
op weg...
naar een leven zonder zorgen...
Reacties op dit gedicht
| Green eyes: | Dinsdag, september 07, 2004 12:06 |
| Ik, hoop dat je naar dat leven kan streven. Het kan indd soms zo hoog zitten dat je woorden blijven steken, maar praten kan soms echt opluchten. Ik hoop dat je mag en kan van genieten en gelukkig zijn, dat verdient iedereen. liefs green eyes xje |
|
Over dit gedicht
| Auteur: maanmeisje | 
|
|
| Gecontroleerd door: christina | ||
| Gepubliceerd op: 07 september 2004 | ||
| Thema's: | ||