oke
we breken het ijs
Lijmen harten
vergeven keer op keer
je jas aan mijn kapstok
vertrouwd
stoffig nu
nooit opgehaald
waar ben je
waar ben ik
waarom begonnen
en nooit geëindigd
eeuwige mislukking
eigenlijk logisch
nu een einde
meer een nieuw begin
oké
Reacties op dit gedicht
| Gracia Groen: | Zaterdag, september 11, 2004 22:14 |
| Die stoffige jas, een mooi beeld wel. Toch laat je hem daar hangen. Groet, Chris |
|
| Hans Winter: | Vrijdag, september 10, 2004 23:38 |
| het onvoltooide maakt het mogelijk je ooit vergist te weten, eens niet te vergeten vergewist. hans |
|
| *~~~GlitterGirly~~~*: | Vrijdag, september 10, 2004 21:25 |
| hey nienk.. mooi verwoord...... echt zeer mooi... rakend en gevoelig gedicht.. liefs en xxx |
|
Over dit gedicht
| Auteur: nienk | 
|
|
| Gecontroleerd door: christina | ||
| Gepubliceerd op: 10 september 2004 | ||
| Thema's: | ||