Niemand wil alleen zijn
Daar ben je in de donkere kamer.
Je hart voeld aan als koude marmer.
Kijkend uit het raam, eenzaam aan het vergaan.
Als een gebroken veer zie ik je staan.
Ik wil je voelen, mij te verlaten.
Horen en zien praten.
De tijd is aan het weg slippen.
Zoals elk gevoel van leven, aan het weg glippen.
Stilletjes verlangen naar het eind der dagen.
De eenzaamheid met zich meedragen.
Niemand wil alleen zijn.
Het doet van binnen zo'n pijn.
Niemand wil zo huilen.
Als pijnlijk vallen in nieuwe kuilen.
Te veel putten door het leven gegraven.
En strak word de put van het einde aangedragen.
Diane
Reacties op dit gedicht
| Hermans Dirk: | Zondag, oktober 10, 2004 10:18 |
| iederéén heeft recht op genegenheid en niemand is graag eenzaam het is zo herkenbaar daarom moeten we proberen nieuwe vrienden te maken dat die eenzaamheid verdwijnt zeer mooi verwoordt en neergezet | |
Over dit gedicht
| Auteur: Diane | 
|
|
| Gecontroleerd door: christina | ||
| Gepubliceerd op: 10 oktober 2004 | ||
| Thema's: | ||