Het is al een jaar en twee maand geleden
dat we uit elkaar gingen
Je zei dat we nog vrienden zouden zijn, dat je nog zou komen naar me
Ik bleef je maar bellen en aanspreken via msn...maar het enige wat jij deed was antwoorden als ik iets zei
Je bleef maar zeggen dat je nog eens zou komen om me te zien
...maar je deed het niet. Het was mijn verjaardag en je smste om te zeggen dat je zou komen. Savonds was je er nog steeds niet. toen beloofde je me dat je zou komen als het mooier weer was. weer kwam je niet. je smste me om te vragen hoe het met me ging en of ik me amuseerde. wat moest ik antwoorden? natuurlijk gaat het goed met me..maar ik maakte mezelf kapot van verdriet. we waren ondertussen al tien maand verder. kwas al naar je huis gereden en vroeg aan je moeder waar je was, je zat blijkbaar op tweehonderd meter van me vandaan. Ik belde je of ik je even mocht zien, maar je was te ver, zei je. Ook eind augustus vroeg je me om me te zien in de eerste week van het schooljaar. En maar herinneringen ophalen van toen we samen waren...Kzei dat je me maar moest bellen als je me wou zien. Weer liet je me in de steek. Sindsdien liet ik je gerust. Ik praat niet meer tegen je. Kheb je al een jaar en twee maand niet meer gezien. van de dag dat het uit was. Ik krijg het nog steeds koud als ik aan alles denk. Waarom beloof je iets als je het toch niet meent? Ik heb nog steeds verdriet om je en moest je het mij vragen zou ik toch wel weer ja zeggen. Moest je voor mijn deur staan nam ik je vast en liet ik je niet los. Maar je komt niet af... je laat niets horen. tenzij ik op msn kom..achter je computer gaat het wel...Wat moet ik met deze gevoelens doen. Ik heb zoveel verdriet om je, omdat ik je nooit meer zie, omdat je niet eens een vriend meer bent. Kdurf zelf geen initiatief meer te nemen... Waar moet ik heen met deze gevoelens. Hoe kan je me nu zo laten vallen Steven....