omsloten door de duisternis
ik struikel en ik val
ik val in een eindeloze put
steeds dieper en dieper
vol duisternis en haat
en ik schreeuw
ik schreeuw om hulp
ik scheeuw van angst
maar niemand die me hoort,
niemand die me ziet
alleen ik met mn eigen problemen
helemaal alleen
omsloten door de duisternis
ik val in een eindeloze put
steeds dieper en dieper
vol duisternis en haat
en ik schreeuw
ik schreeuw om hulp
ik scheeuw van angst
maar niemand die me hoort,
niemand die me ziet
alleen ik met mn eigen problemen
helemaal alleen
omsloten door de duisternis
Reacties op dit gedicht
| Ana (stacia): | Zaterdag, december 04, 2004 22:06 |
| Even stil van ... je pijn is door alle woorden heen tastbaar warme knuffel ! ana |
|
| Cynthie: | Zaterdag, december 04, 2004 17:56 |
| Dan spring ik bij je in de put zodat je niet alleen ben. Neem ook een touw mee zodat we ook weer ui de put kunnen komen. Het gaat je wel lukken! much love, cynthie |
|
Over dit gedicht
| Auteur: evy | 
|
|
| Gecontroleerd door: ~Marina~ | ||
| Gepubliceerd op: 04 december 2004 | ||
| Thema's: | ||