de echo vraagt
de echo vraagt
ik schreeuw de tijden terug
waarin ik leven voelde
maar het geluid lijkt stuk
de echo vraagt wat ik bedoelde
er is geen brug
die nog emoties draagt
waardoor mijn woord
in het ravijn vervaagt
toch raakt het af en toe
een bloem die groeit in kleine
decibellen en bloeit in kleuren
die gelukkigzijn voorspellen
ik roep niet meer
maar fluister stukjes leven
met open handen wil ik jou
mezelf in liefde geven
wil melker
17/12/2004
Reacties op dit gedicht
| Sunflower Ria: | Vrijdag, december 17, 2004 14:16 |
| owwwwww Wil wat mooiiiiiiii dit zeg prachtig liefdevol naar anderen en naar jezelf toe prachtig !!!! dikke knuffel liefs Sunflower Ria |
|
| Fri..: | Vrijdag, december 17, 2004 09:01 |
| schitterend:) Liefs,F. |
|
| psych: | Vrijdag, december 17, 2004 07:56 |
| geweldig geschreven,,,liefs,,,psych,,, | |
| Diane: | Vrijdag, december 17, 2004 07:35 |
| Prachtig,een gedicht dat hoop uitstraald.Liefs Diane | |
Over dit gedicht
| Auteur: wil melker |  
|
|
| Gecontroleerd door: -Suus- | ||
| Gepubliceerd op: 17 december 2004 | ||
| Thema's: | ||