dat is niet de reden waarom ik leef
ken je dat gevoel?
met het gedacht
nee dit is het niet,
dit is niet de rede waarom...
met de vingertoppen van mijn hand
en mijn ogen gesloten raak
ik een bloem aan,
alsof het de eerste keer in mijn leven is
dat ik een bloem aanraak,
ik strek mijn armen uit,
ik omarm de zon,
de warmte en het licht.
voor heel even, vergat ik
hoe de koude regen voelde.
voor heel even was het enkel
de zon en ik. geen wolkje
geen geluid noch lucht
geen realiteit
enkel zij en ik.
alsof ik troost kon vinden bij de zon
de avond viel,
de zon verdrween.
maar ik bleef.
ik leef.
met het gedacht
nee dit is het niet,
dit is niet de rede waarom...
met de vingertoppen van mijn hand
en mijn ogen gesloten raak
ik een bloem aan,
alsof het de eerste keer in mijn leven is
dat ik een bloem aanraak,
ik strek mijn armen uit,
ik omarm de zon,
de warmte en het licht.
voor heel even, vergat ik
hoe de koude regen voelde.
voor heel even was het enkel
de zon en ik. geen wolkje
geen geluid noch lucht
geen realiteit
enkel zij en ik.
alsof ik troost kon vinden bij de zon
de avond viel,
de zon verdrween.
maar ik bleef.
ik leef.
Over dit gedicht
| Auteur: stefanieke | 
|
|
| Gecontroleerd door: Sheena | ||
| Gepubliceerd op: 17 december 2004 | ||
| Thema's: | ||