Weerstaan
Ik sta aan de rand van de afgrond
En kijk
En zie het einde van de tunnel niet
Ik sluit de deur af met een traan
En vloei
Een deel van mij blijft ergens
Hopen op een dag die schijnt
En weet
Dat ik hoger word getild dan mezelf
De as van mijn afgeworpen mantel verbrand
En weersta
Aan de angst voor het onbekende
*
Reacties op dit gedicht
Over dit gedicht
| Auteur: justme | 
|
|
| Gecontroleerd door: benji | ||
| Gepubliceerd op: 20 december 2004 | ||
| Thema's: | ||