heuvels glooiden nog
heuvels glooiden nog
ik zag de bergen
langzaam aan verdwijnen
heuvels glooiden nog maar
kaalheid was aan het verschijnen
we klommen vroeger
hand in hand en steen voor steen
geen pas was ons te smal
we gingen samen er doorheen
tot jij je eigen paden koos
mij wenkte om te komen
eerst was ik boos want we
hadden samen onze dromen
ook ik dacht aan omhoog
maar liep een andere weg
we kruisten niet omdat er
veel te weing werd gezegd
de top is nooit bereikt
we dwaalden in de vlakten
er was geen diepgang meer en
nergens uitzicht op verwachten
wil melker
21/12/2004
Reacties op dit gedicht
| Fri..: | Dinsdag, december 21, 2004 16:17 |
| En mijn reactie's worden toch saai Ook deze is prachtig:) hoe je aan de inspiratie toch telkens komt is me een raadsel denk ik :) Liefs, F |
|
| nica: | Dinsdag, december 21, 2004 14:47 |
| zo is het mij ook vergaan... en nu weer opnieuw beginnen. mooi verwoord!Hoe je zo stilaan uit elkaar groeit/wandelt? liefs nica |
|
| psych: | Dinsdag, december 21, 2004 10:17 |
| tevreden zijn zonder dag te dromen,staat in jou gedicht te lezen,deze staat van zijn is van diep gekomen,daarom zal het licht jou al het liefde geven,,,liefs,,,Psych,,, | |
| Diane: | Dinsdag, december 21, 2004 07:41 |
| Ooit zal het dwalen eindigen. En zal je de top bereiken. Maar ook de top kan guur en koud zijn. Al is het uitzicht prachtig. Liefs Diane | |
Over dit gedicht
| Auteur: wil melker |  
|
|
| Gecontroleerd door: ;o)x | ||
| Gepubliceerd op: 21 december 2004 | ||
| Thema's: | ||