Verleden zomer
Sta niet te staren als hulp kostbaar is
ze huilt zonder lawaai te maken
leed was zichtbaar in haar ogen
zij die niets zag maar ook wel weer
Haar vaders schilderijen waren de mooiste
vooral diegene met zijn zelfportret
was het echt of bedrog
dat er een glimlach zichtbaar was op zijn gezicht
Met penselen van allerlei formaten
schilderde hij het leven zoals hij het zag
de pech,het geluk in de vorm van vogels
die vlogen over weilanden en bossen
Waar restjes zomer
achter
waren gebleven
Reacties op dit gedicht
| Peter van der Linden: | Vrijdag, januari 07, 2005 01:30 |
| Mooie woordkeus. Slaap lekker. Peter. |
|
| Bieke: | Vrijdag, januari 07, 2005 00:47 |
| Tja doe mijn petje af, deze heb je weer prachtig neergzet. Liefs Bieke, |
|
| Raira: | Vrijdag, januari 07, 2005 00:21 |
| het is je weer gelukt je hebt weer een compliment verdiend liefs en trusten Raira |
|
Over dit gedicht
| Auteur: wijnand. |  
|
|
| Gecontroleerd door: ;o)x | ||
| Gepubliceerd op: 07 januari 2005 | ||
| Thema's: | ||