De Nacht
De nacht is lang
en ik ben zo bang.
Ik hoor voetstappen,
telkens weer.
Het ademhalen van elkeen.
ik lig hier maar te turen.
Hoor in de verte,
het slaan van de klok
van dat kleine kerkje.
De laatste trein reed voorbij.
ademen wordt moeilijk voor mij.
Hoor ik daar niet weer die mannestem?
Die roept mijn naam?
Neen....niet weer!
Ga toch heen!
laat mij rusten.
Straks gaat de zon ontwaken,
gaat de maan slapen.
Den ben ik blij,
want dan is de nacht voorbij.
en ik ben zo bang.
Ik hoor voetstappen,
telkens weer.
Het ademhalen van elkeen.
ik lig hier maar te turen.
Hoor in de verte,
het slaan van de klok
van dat kleine kerkje.
De laatste trein reed voorbij.
ademen wordt moeilijk voor mij.
Hoor ik daar niet weer die mannestem?
Die roept mijn naam?
Neen....niet weer!
Ga toch heen!
laat mij rusten.
Straks gaat de zon ontwaken,
gaat de maan slapen.
Den ben ik blij,
want dan is de nacht voorbij.
Reacties op dit gedicht
| Marissa: | Dinsdag, juli 17, 2001 09:57 |
| De nachten zijn voor vele mensen een ramp, zo soms ook voor mij. Probeer je rust te vinden Oliv, dat is echt het belangrijkste wat er is. Je weet het...na de nacht komt altijd weer een dag....de dag waarop jij je beter voelt en niet meer bang hoeft te zijn voor die mannestem. groetjesss |
|
| elly: | Zondag, juli 15, 2001 00:01 |
| En de eerste zonnestralen tekenen een nieuwe dag en vervagen langzaam de donkere schaduwen van de voorbije nacht. Liefs Elly xxx |
|
Over dit gedicht
| Auteur: brunclair | 
|
|
| Gecontroleerd door: | ||
| Gepubliceerd op: 14 juli 2001 | ||
| Thema's: | ||