Wandelen langs het strand.
De branding ruist stevig op de achtergrond,
hier loop ik dan in de wind.
De wind blaast door mijn haren,
vecht om mijn sjaal, maar ik grijp hem stevig vast
draai hem nog een keer om m'n nek.
Ik kijk een beetje over het water,
eigenlijk verder dan ik kijken kan.
en wat ik denk, wie zal het weten, zelf ik niet
ik kruip maar wat dieper in m'n jas zoekend naar warmte
ik ruik het water, proef het zout
voel de kou in m'n gezicht maar ben toch warm.
Ik lach, maar weet niet waarom.
De zee heeft een kalmerende werking op mij,
en toch is het gek. dat iets je kan kalmeren
terwijl het zelf nooit kalm is.
Reacties op dit gedicht
| Muwrleejn: | Zondag, januari 09, 2005 11:10 |
| Ola! Super mooi geschreven.. fijn dat je iets hebt wat je kalmeerd.. kus.. |
|
| Rien de Heer: | Zondag, januari 09, 2005 10:21 |
| Mooi en sfeervol geschreven. Groetjes, Rien. |
|
| Mamke: | Zondag, januari 09, 2005 09:29 |
| Prachtig beschreven, de zee heeft op mij dezelfde uitwerking. Maar ik geloof dat ik nooit meer langs de zee kan lopen zonder aan Azie te denken. Want dat kan de zee dus ook doen. Gr. Mamke |
|
Over dit gedicht
| Auteur: SemperFi | 
|
|
| Gecontroleerd door: benji | ||
| Gepubliceerd op: 09 januari 2005 | ||
| Thema's: | ||