Ik word gek van het eenzame gevoel
Vooral op school
Je ziet iedereen in de pauze met elkaar lachen
Dan gaat er weer een steek door me hart
Het lijkt wel of ik niet besta
Want iedereen loopt maar wat langs me heen
Of maken rot opmerkingen
Het lijkt wel of ik jaloers ben op die mensen
Want iedereen heeft goeie vrienden
En ik…
Ik heb er geen 1!

Sinds ongeveer een maand heb ik hulp
1x in de week na de psycholoog voor nog niet eens een uurtje
alleen het probleem is dus als ik daar zit dat ik niets weet te zeggen
en voel ik me gewoon leeg
ik durf niet eens al me problemen te zeggen
als ik dan weer daar weg ga
voel ik me alleen maar rotter
hij denkt dat het steeds beter met mij gaat
maar hij weet ondertussen niet dat ik me snijd
en de laatste tijd zelfs tot het bloed
ook niet dat ik graag uit huis wil
ook daar ben ik te laf voor om dat te zeggen
daarom snap ik gewoon niet van mezelf waarom ik er geen einde aan maak?
Waarom dan niet?
Je wilt het toch zo graag?
Toch doe ik het nog niet…
Alhoewel het denk ik steeds gemakkelijker voor mijn word om het te doen
Omdat ik nu ook al het gevoel heb dat ze me thuis niet meer mogen
Elke keer maar ruzie
En altijd is het mijn schuld
Ik wil gewoon mezelf kunnen zijn
Maar het lukt niet
Ik wil gewoon weer de oude sigrid zijn
Maar ik kan dat niet zijn
Want de oude sigrid had bijna geen problemen…

* stom gedicht, i know… maar morgen moet ik voor het eerst ook na een psychator en later op de dag weer na me psycholoog…het is gewoon stom van me…dat ik eigenlijk me ergste problemen helemaal niet durf te vertellen… *