Mijn fatale diagnose
Na het auto ongeval
Holde een fatale diagnose zijn oren uit
Tot slakhuizen in een lege hersenpoel
Verlaten,
Waar een tong nog schuimend nagolft
Waar gebolde wangen onder steriele perslucht
Gestold bloed uitblazen.
Het levenslicht heeft zijn ogen verloren
Zijn neus is geïmplodeerd tot een slijmerige put.
Zijn stembanden zijn nu videobanden
Die hem naroepen: Leven, Liefde,
Geluk, Toekomst, Vrijheid.
Hij heeft nog wel zijn hart : dat kan
Met een knop vertragen of zelfs
Doven als een levenslamp en ook
Nog een wortelloze hersenstam die
Nooit meer zal vruchten geven.
God, ik bid
Dat de laatste zucht
die hopelijk binnenkort
Op zijn lippen zal verdwazen
Zijn arme ziel naar
Een betere hemel moge blazen.
11.01.2005
Reacties op dit gedicht
| Renate-td-: | Vrijdag, februari 25, 2005 23:25 |
| Tragisch mooi.. | |
| Hans Winter: | Dinsdag, januari 11, 2005 21:36 |
| * wij zagen de bewegingloze tussentijden op zijn borst groter worden, tot zijn laatste zucht zijn ogen opende. * hans |
|
Over dit gedicht
| Auteur: sergev2005 | 
|
|
| Gecontroleerd door: benji | ||
| Gepubliceerd op: 11 januari 2005 | ||
| Thema's: | ||