Depressie
De ruimte om me heen is als een wattendeken
De mist is op me neergestreken
Ondoordringbaar lijkt het en zo dicht
Ik verlang zo naar wat licht
Ik wil heus wel ontsnappen
De problemen zelf opknappen
Dat ben ik zo gewend
Ik ben toch ‘een echte vent’ ?
Maar het besef komt nu wel heel erg hard
Soms is het einde een nieuwe start
Wat hulp en rust in plaats van rennen
Omdat ik zelf heb leren kennen
Dat niet alles altijd kan wanneer ik wil
Wachten jongen, hou je stil
Reacties op dit gedicht
| Grittle: | Zaterdag, januari 15, 2005 14:51 |
| Depressies duren soms even een tijdje, maar uiteindelijk breekt het zonnetje toch wel weer door! Liefs, Greetje. *Helpt mee zoeken naar onze gewichtjes* |
|
Over dit gedicht
| Auteur: ddeerrff | 
|
|
| Gecontroleerd door: benji | ||
| Gepubliceerd op: 13 januari 2005 | ||
| Thema's: | ||