in een stenig land
in een stenig land
ik heb de rots gebroken
mijn eigen jeugd gewroken
ben mild geworden
in een stenig land
alles met de blote hand
verwond bij het splijten
mijn armen laten openrijten
aan de scherpte van het puin
maar alles is nu eindelijk weg
het zicht is vrij en ruim
nog groeit er niets
uit zaden die op een
later leven wachten
in blakerende zon en
diepvrieskoude nachten
ik zal de grond
besproeien met verdriet
die oceaan van tranen die
opgehouden werd laat ik
nu stromen, vergeten doe ik niet
wil melker
15/01/2005
Reacties op dit gedicht
| Martine Gieze: | Zaterdag, januari 15, 2005 16:02 |
| erg mooi/droevig beschreven! ik lees ook hoop...gelukkig!! vergeten kan niet en hoeft ook niet... liefs,Mart |
|
| Semara : | Zaterdag, januari 15, 2005 13:33 |
| verdergaan doet met de dingen leven en zo krijgt alles een plek. Mooie weer van je. knuf semara |
|
| lommert: | Zaterdag, januari 15, 2005 11:26 |
| ben mild geworden...ouder worden kan dat inhouden...herkenbaar mooi gedicht mooie dag gewenst Wil...de zon schijnt in alle hevigheid..zaden zijn zich aan het warmen willem |
|
| Fri..: | Zaterdag, januari 15, 2005 10:54 |
| Mooi geschreven wil, Liefs, Frida |
|
| Diane: | Zaterdag, januari 15, 2005 10:08 |
| Nee vergeten doe je niet, maar plant nu je zaden voor de toekomst. Liefs Diane | |
| hiljaa: | Zaterdag, januari 15, 2005 09:41 |
| zet me tot nadenken! knufliefs--hiljaa-- |
|
| remie: | Zaterdag, januari 15, 2005 09:07 |
| hou het zicht vrij en ruim, kijk naar boven, liefs Remie | |
| psych: | Zaterdag, januari 15, 2005 08:53 |
| een pracht op ,graag gelezen op deze zaterdagmorgen,,,liefs,,,psych,,, | |
Over dit gedicht
| Auteur: wil melker |  
|
|
| Gecontroleerd door: maneschijn | ||
| Gepubliceerd op: 15 januari 2005 | ||
| Thema's: | ||